Voor advocaat in de dop Winnie Terra is kunst een vorm van troost. ‘Daarvoor heb je alleen een creatieve geest nodig. En een beetje lef.’
Winnie Terra (1973) is een ondernemde duizendpoot. Onlangs voltooide ze haar rechtenstudie aan de UvA en nu is ze in afwachting van aar bul. Eerder studeerde Winnie kunst- en cultuurbeleid en sociologie. Winnie reisde veel, was fotomodel en werkte zowel in de culturele en welzijnssector als in de modewereld. Ze bedacht en gaf een cultureel kwartaalblad uit, Catalogue Magazine, en is voor de PvdA actief in Amsterdam Noord. ‘Mijn plan is om voor een gecombineerde advocatenpraktijk te werken en te focussen op sociale advocatuur. Ik overweeg ook om bewindvoering te doen voor mensen met geldproblemen.’ Winnie is een liefhebber van kunst, maar zou zelf geen kunstenaar willen zijn. ‘Daar heb ik het talent niet voor. Als au pair in München heb ik allerlei cursussen gedaan: tekenen en schilderen, noem maar op. Ik wilde alle klassieke technieken beheersen, zoals anatomisch tekenen en portretkunst. Nou, daar kon ik dus helemaal niks van’ De toekomstige advocaat heeft een uitgesproken smaak als het om kunst gaat. ‘Ik houd niet zo van realisme. Wat ik een goed kunstwerk vind is The Beanery van Edward Kienholz, dat in het Stedelijk Museum staat. Dat is een 3D-kunstwerk waar je in kunt lopen: het zijn mensen die aan een bar zitten. Het ziet er griezelig en desolaat uit en gaat over depressie en verveling. En dan al die hoofden van die mensen: dat zijn klokken. Zo mooi!’
Het Fijn Ding van Winnie is niet te zien in een museum, maar staat gewoon voor iedereen zichtbaar aan de Hondsrugweg in Amsterdam. Het is het 7 meter hoge kunstwerk Autoprikker van Street Art Frankey (1977) dat daar in 2020 werd geplaatst. ‘Kunst moet iets met je doen. Ik vind dit kunstwerk communicatief. Ieder willekeurig persoon die het ziet, kan er iets mee.’ De Autoprikker is een zeven meter lange stalen pin waar als kassabonnetjes of cocktailhapjes drie moderne oldtimers aan zijn geprikt: een Simca 100, een DAF 66 Coupé
en een Renault 10. ‘Het is lekker recalcitrant, een beetje een middelvinger. Ik interpreteer het als dat deze kunstenaar geen waarde hecht aan materiële producten zoals auto’s: Frankey doesn’t give a shit. Het gaat om andere dingen in het leven.’ Een statement dus. ‘Als ik zelf drie auto’s op een pin zou mogen prikken, waren het drie dure, elektrische auto’s, omdat ik zulke auto’s symbolen vind voor een klasse die
zichzelf wil onderscheiden. Alles wat innovatief is, is duur. Ik vind dat jammer.’ Voor Winnie is kunst een vorm van troost. ‘Als mensen verdrietig zijn en iets als dit zien, kan dat verlichting bieden. Troost, geluk, misschien een beetje relativering, al is het maar voor tien seconden. Dat vind ik zo leuk aan het werk van Frankey. Cultuur – whatever – moet vooral léuk zijn. Dus blijf niet thuis zitten, ga lekker wandelen. Dan zie je misschien iets heel bijzonders.’
Jos Verdonk